Vorige week had ze een grote dip, onze Yazou. Een paar keer heeft ze erg overgeven in haar mand, flinke diarree ook (gelukkig telkens net op tijd buiten kunnen komen). Geen interesse in eten, nou ja….. vooruit, een beetje in water geweekt brood dan. Niet mee de tuin in. Met moeite uit haar mand komen om een plasje te doen. Slapen, slapen, slapen.

De afspraak in de trimsalon heb ik dus maar verzet, want het was echt geen doen. Niet voor het hondje en uiteraard ook niet voor die lieve begripvolle trimster. Bella ging natuurlijk wel gewoon, want haar vacht was werkelijk ontzettend aan plukken toe.  Ik kon elke morgen van het afgevallen haar wel een nieuwe hond breien en de stofzuiger maakte overuren.

Het gaat nu trouwens wel weer beter met de oude dame. Dus morgen worden alsnog haar grijze krullen verwijderd. Het is nodig, want het ziet er niet meer uit en ze heeft er ook last van. Maar ja, nood breekt wet en als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.  De dipjes volgen elkaar sneller op. Wij proberen ons voor te bereiden op de dag, dat ons ouwe meisje er niet meer zal zijn. (Terwijl ik dit tik, schieten de tranen al in mijn ogen… niet aan denken, niet aan denken).

We lopen kleine stukjes met haar, want als de eerste stijfheid uit de pootjes is, vindt ze snuffelen toch nog wel erg leuk. Maar je staat meer stil, dan dat je wandelt.  Als het straks warmer wordt dan zal het nog erger gaan worden. 

We doen dus tegenwoordig maar aparte langere wandelingen met Bella, want die komt anders echt te kort door al dat geslenter. Het is soms een heel gepuzzel en het is maar goed dat we de klus met zijn tweeën kunnen klaren

Trouwens, het heeft ook wel zo zijn voordelen, want door dat vele stilstaan in het bos kijk je meer rond en dan zie je nog wel eens iets.

Ach, het kan nog wel even duren, deze situatie. We letten erg uiteraard goed op dat ze geen erge pijn heeft, want dan is het einde verhaal en moet de dierenarts komen. Wij hebben er vrede mee, dat onze vrijheid wat beknot is. Yazou naar de – overigens uitstekende – opvang brengen, dat doen we dus niet meer. Als we een paar dagen weg willen, dan gaan de honden mee. Lastig? Ja, dat wel, maar ik zit nu eenmaal niet lekker ontspannen op mijn vakantieplek als……. nou ja.

Toen wij in 1995 in Ruinen kwamen wonen was het ruim twee jaar geleden dat het meisje Andrea Luten was vermoord. Maar het leek wel alsof het de vorige dag was gebeurd. De mensen spraken er veel over en men was uiteraard met afschuw vervuld. Duidelijk was te merken dat deze intrieste gebeurtenis er behoorlijk had ingehakt bij de dorpelingen. Uiteraard wisten wij er wel van, want wij hadden over de moord in de kranten gelezen. De ouders van Andrea hadden een café, waar vooral jonge mensen graag kwamen. Ze waren heel bekend in het dorp. Andrea kwam vaak te paard door de hoofdstraat. Dat moet een mooi gezicht zijn geweest, want het was een slank knap ding.

Wij hebben slechts vier jaar in Ruinen gewoond, maar we hebben daarna toch altijd voeling gehouden met deze zaak.

Meneer Luten was en (zo zag ik op een krantenfoto) is nog steeds een opvallende verschijning. Hij droeg steevast een lange leren jas en een grote cowboyhoed op zijn lange haren. Met grote stappen wandelde hij door het dorp, terwijl de jaspanden achter hem aanfladderden. Met luide stem groette hij altijd.

Mevrouw Luten is heel wat keren op de televisie geweest in diverse praatprogramma’s. Onvermoeibaar bleef ze aandacht vragen om te trachten de dader te vinden. Maar ook al werden er diverse verdachten opgepakt, de echte dader was er niet bij. Ook Peter R. de Vries heeft er veel uitzendingen aan gewijd, maar de moord werd niet opgelost.

De plek waar Andrea is gevonden door haar vader in het Gijsselterbos is ons goed bekend. Wij wandelden daar vaak en je passeerde dan een klein herdenkingsbordje. Onwillekeurig dacht je dan toch even aan het meisje, dat van school naar huis fietste op die dag in mei en geen enkele kans had. Arme meid.

Nu weten we eindelijk – na 17 jaar – dat ene Henk F. uit Hoogeveen de dader is. Hem werd DNA afgenomen na een berechting in verband met huiselijk geweld. Het DNA matchte met de schaamhaar, die op of bij Andrea is gevonden. Gelukkig heeft hij nu een bekentenis afgelegd, waarbij bleek dat hij het meisje niet eens kende. Zo kan het dus gaan. Een ontmoeting tussen twee vreemden, waarbij de ene dood wordt gemaakt en de andere nog 17 jaar in vrijheid kan leven.

Andrea komt er niet mee terug en het verdriet en het gemis zal blijven, maar ik hoop dat haar familie na de komende rechtszaak nu eindelijk een streep kan zetten onder dit drama.

U mag het best weten, ik zat gisteren om een minuut over acht te huilen van pure woede. In onze huiskamer voor de televisie. Toen die gek de stilte verstoorde met zijn ijzingwekkende schreeuw. Mijn eerste gedachte was: ‘Oh nee! Toch niet weer, he?’ en de tweede: ‘Wel verdomme, welke gek durft onze natie op deze manier aan te vallen?’

Ik kan het de mensen, die daar stonden, niet kwalijk nemen, dat ze het op een hollen zetten. De beelden van het gebeuren in Apeldoorn staan daarvoor nog te scherp op ons aller netvlies. Er werd blijkbaar ook nog geroepen: ‘Bom! Bom! Vlucht!’ Vijfenzestig mensen zijn gewond geraakt in de paniek. Niet heel ernstig gelukkig, maar toch…. Je ziet dat er maar heel weinig voor nodig is dat mensen elkaar gewoon onder de voet lopen.

We wisten natuurlijk wel, dat de veiligheidsmaatregelen in Amsterdam enorm scherp waren en dat een herhaling van ‘Apeldoorn’ eigenlijk niet kon gebeuren, maar iedereen is blijkbaar zo gespannen en argwanend…. het lijkt wel een kramp waar we in zitten. Het vertrouwen is weg.

De nationale herdenking is een van de weinige momenten, dat ik het gevoel heb, dat Nederland een zeer beschaafd land is. Als ik jaarlijks kijk naar de ernstige gezichten tijdens de plechtigheid op de Dam, de waardigheid van ons staatshoofd, de strakke discipline van kransleggingen en de meestal prachtige toespraak van iemand, die daarin zijn of haar uiterste best doet het waardevolle begrip van onze vrijheid nog eens goed uit te leggen. Dan ben ik trots op onze natie. Het is 65 jaar geleden, dat ons land werd bevrijd van de wrede bezetting door de Duitsers. De mensen, die de jaren 1940-45 zelf hebben meegemaakt, worden minder in aantal. Ik werd zeven jaar na de bevrijding geboren, maar dat maakt eigenlijk helemaal niets uit. Ik vind het een uitstekende gewoonte dat wij – als volk van Nederland – met zijn allen een keer per jaar stilstaan bij diegenen, die als gevolg van een of andere oorlog, het leven moesten laten. Vrijheid is namelijk niet iets vanzelfsprekends.

Hulde voor de Majesteit, de prins en de prinses. Dapper gaven zij door hun houding en gezichtsuitdrukking aan, dat wij niet wijken voor idioten en gespuis. Dat we gewoon doorgaan met wat wij waardevol vinden. Een plechtige, waardige nationale herdenking, dus. Hulde ook voor die jongen met de zuidelijke tongval die zijn gedicht voordroeg en ook hulde voor de minister-president, die met vaste stem de uitstekende toespraak verzorgde.

Maar ik ben nog steeds woedend.

　

Bij onze buurman, die overdag nooit thuis is, liep ineens een jongetje van een jaar of vier op de oprit. Ik zag het toevallig, omdat een grote struik, die normaal het uitzicht belemmert, nogal rigoureus door Doede gesnoeid was.

Hij verdween met gezwinde pas achter het huis. Buurman heeft een grote diepe vijver in de achtertuin, dus ik hield in de gaten of hij weer terug kwam lopen. Dat deed hij. Daarna liep hij ons huis voorbij en ging naar onze andere buren. Ook zomaar langs het huis en hup weg was hij. Onze schilder, die aan de zijkant van ons huis op de ladder stond om de slaapkamerramen te doen, zag hem gaan en zei: ‘Hij maakt gewoon het hek open, zeg. Kijk, ik kan vanaf hier zien, dat hij daar op de trampoline staat te springen’, zei hij, toen ik toch maar eens buiten poolshoogte ging nemen. Het jongetje deed verder niks bijzonders, maar kwam na het springen de tuin uit en wandelde ons erf op. Zonder boe of ba passeerde hij mij en begon de ladder – waarop de schilder nog steeds stond – te beklimmen. ‘Heee, kom jij daar eens gauw af’, zei ik streng. Hij keek me aan en klom gewoon door. ‘Wel allemachtig!’, zei de schilder kwaad, ‘ga eraf, joh, dat is gevaarlijk!’.

Hij gehoorzaamde zwijgend en ging het erf af. Ik liep naar de weg en keek hem na. Een eind verderop ging hij alweer een tuin in. Daar woont een buurman, die twee oude maar wel felle honden in de achtertuin heeft. Gelukkig was buurman in zijn voortuin bezig met wieden. Hij hield het jochie meteen bars tegen toen hij ook daar door wilde lopen.

Ik liep naar hem toe. ‘Ken jij dat ventje soms?’, vroeg buurman aan mij. ‘Nee, maar hij loopt blijkbaar zomaar alle tuinen in en uit’, zei ik. Het jongetje wandelde weer zwijgend weg. ‘Ja, gisteren was hij hier ook al’, zei buurman, ‘ik ben als de dood dat de honden hem pakken als hij het hek openmaakt.’ We schudden onze hoofden maar eens.

De volgende dag zag ik het jongetje verstopt achter de auto van de schilder aan de waterkant zitten. Hij speelde wat met niks. Toen hij Yazou zag, die ik even uitliet, rende hij wild naar haar toe. ‘Ik ga dat hondje even aaien, hoor’, zei hij. Yazou is stokdoof en schrikt nogal van plotseling gedoe, dus zei ik: ‘Nee, doe dat maar niet, ze vindt dat niet zo leuk’. Maar hop, hij zwaaide al over haar kop met zijn handjes. ‘Grrrrrr!!’, zei Yazou geschrokken. ‘Wel verdorie! Ik zei toch, dat je dat niet moet doen’, zei ik boos. Het kind draaide zich om en maakte aanstalten om de openstaande werkbus van de schilder in te klimmen.

‘Kom daar meteen uit! Dat mag je niet! Zeg, waar woon jij eigenlijk?’, vroeg ik. ‘Ooooh, dáár ergens’, woof hij vaag. ‘Maar wáár dan precies?’, drong ik aan. Ik ken heel wat dorpelingen en hun nageslacht, maar dit exemplaar was me helemaal vreemd.

Maar hij gaf geen antwoord meer en verdween. Ik wilde hem nog achterna lopen om te zien waar hij thuishoorde, maar toevallig kwam de auto van de TNT aanrijden en er werd mij een pakje aangereikt. Toen ik had getekend voor ontvangst, was het jongetje weg.

Ik vertelde later – toen we koffie dronken – aan de schilder, dat het kind ook al in zijn auto wilde klimmen. ‘Há!’, lachte de schilder, ‘dan weet ik nu ook meteen dat hij het is geweest die snoep uit mijn auto heeft gehaald. Hij stond met bolle wangen daarnet weer onder aan een ladder, hoor. Ik heb hem weg moeten sturen. Volgens mij is dat joch niet helemaal uh….. normaal.’

Nee, dat was mij inmiddels ook wel duidelijk. Ik vond dat het jongetje een wat vreemde blik in zijn lichtblauwe ogen had.

‘s Middags zag ik een onbekende jonge vrouw lopen met twee jongetjes. Een ervan was ‘ons’ jongetje. Ik zette de auto stil en liep naar haar toe. ‘Dag mevrouw, hoort dat jongetje bij u?’, vroeg ik vriendelijk. ‘Ja, die hoort bij mij, het is mijn zoontje. Hoezo?’, vroeg ze wat argwanend. Ik vertelde haar, dat hij allerlei tuinen zomaar in en uit liep, in de auto klom en ook op ladders. En dat dat best heel erg linke soep is, want hij kan toch zomaar verzuipen in diepe vijvers, opgegeten worden door chagrijnige honden of zich te pletter vallen. Ik liet het snoep jatten maar even weg. ‘Oh, doet hij dat? Nou, dat moet niet. Zijn vader moet maar even een stevig gesprek met hem hebben. Dat blijft beter bij hem hangen…’, zei ze luchtig. ‘Nou ja, u weet er nu van, het zou toch vreselijk zijn als er wat met dat kereltje gebeurde’, zei ik geïrriteerd, want moeders die vaders als boemannen opvoeren, die kan ik wel schieten. Wat een flauwekul, zeg. Dat regel je toch even zelf allemaal. ‘Ik neem aan, dat u hem voortaan goed in de gaten houdt?’, vroeg ik nog voor de zekerheid.

Ze knikte wat wazig en ik stapte maar weer in de auto.

Wat zou er nu gebeuren als zo’n mannetje zomaar een achtertuin in loopt en daar gepakt wordt door een hond, die hem als een indringer ziet? Of dat hij in een diepe vijver valt en daar verdrinkt omdat niemand hem hoort roepen? Hoe kun je nu een jong kind, en dan ook nog eentje die ‘niet helemaal goed’ is, zomaar zijn gang laten gaan? Mijn verstand staat er bij stil.

　

　

　

Toen de sneeuw hier nog kniehoog lag, dacht ik nogal veel aan tulpen en narcissen. Omdat ik een beetje onrustig van al die gedachten werd, belde ik een vriendin, die altijd wel in is voor een daggieuit, om een busreisje naar de Keukenhof te boeken. Dat busreisje geschiedde gisteren. Onder een zwaarbewolkte hemel stapten wij al om 7.45 uur (kreun!) in Drachten in een luxe touringcar. In de regen stapten we uit ergens bij een restaurant in een vlek in de Noordoostpolder om daar koffie met gebak te nuttigen. Ja, zo gaat dat altijd met die busreisjes, maar wij slaan ons er dapper doorheen, hoor.

Toen we bij de Keukenhof arriveerden miezerde het nog een beetje, maar de vele bezoekers (ieder jaar 800.000 in 8 weken tijd !!!) trokken zich daar niks van aan. Wij ook niet. Het was echt enorm druk. Volgens mij waren wij en onze medereizigers de enige Nederlanders in het 32 ha. grote park. Zo leek het althans. Ontzettend veel Aziaten, opvallend veel mensen uit de Balkan (vriendin herkent Balkanners meteen) en natuurlijk de gebruikelijke grote hoeveelheden Duitsers, Fransen en Belgen.

Overal staan bordjes met de waarschuwing dat je niet op het gras en in de perken mag, maar laat mij u hierbij geruststellen: hufterigheid is internationaal. Nederlanders hebben daar heus niet het patent op. De Keukenhofdirectie had beter bordjes kunnen plaatsen met daarop in veertig talen: blijf vooral niet op de paden. Dat had hetzelfde resultaat gehad. We zagen zelfs een groep Indiase meiden compleet in felgekleurde sari’s of hoe heten die jurken met één blote schouder, gezellig piknikken op een van huis meegebracht groot stuk plastic tussen de tulpen. Vriendin, die nogal streng is in die dingen, liep af en toe rood aan van ergernis. Maar dan sleurde ik haar weer mee naar een heel leuk ingerichte voorbeeldtuin en dan kalmeerde ze weer wat. Het was loeidruk dus. Moet je eens proberen om foto’s zonder mensen erop te maken. Het was bijna niet te doen, maar soms lukte het me toch.

Om twee uur zaten we even uit te blazen op een van de vele volle terrassen en ja hoor, daar kwam dan eindelijk de zon. En die bleef gelukkig. Met een zonnetje erop worden de bloemen meteen een stuk mooier van kleur.

We hebben ondanks de idiote drukte toch enorm genoten en we hebben heel veel prachtige en bijzondere bloemen gezien. Het driegangendiner ‘s avonds in Lemmer aan het water van was ook prima. Daarna gingen we lekker onderuit zitten in de bus naar Drachten, waar we weer werden afgehaald door een andere echtgenoot. 

Het was voor ons allebei meer dan 25 jaar geleden dat we in de Keukenhof waren. We kunnen er weer 25 jaar tegen

U kunt op de foto’s klikken om ze te vergroten en HIER staan er nog veel meer.

Laatst, op een sombere dag vertoefde ik even op onze kleinste zolder, die verreweg de ergste is. Laat ik daar nu zomaar opeens een nog ongebruikt tekenblokje aantreffen. Ook een blik met kleurpotloden zag ik in de nabijheid liggen. Ik zag nog wel meer op die zolder, maar daar sloot ik gauw mijn ogen voor. Noem het vluchtgedrag, ik vind het best. Natuurlijk deed ik ze niet helemaal dicht, want anders was ik de garage in gestort. En dat moeten we hier niet hebben: gevallen vrouwen.

‘s Avonds tijdens een ontzéttend interessant (gaapgaapgaaaaaaaaaaap) praatprogramma op de televisie, waar echtgenoot somber naar zat te kijken, pakte ik de spulletjes erbij en begon zomaar wat te tekenen. Niks bijzonders, maar ik liet mijn rechterhand zijn/haar weg gaan en mijn gedachten dwaalden als vanzelf. Ontspannend! Toen ik genoeg gekriebeld had, ben ik de zaak eens gaan inkleuren. Het leek me leuk om gewoon telkens een ander kleurtje te pakken, zonder te kijken en zonder erbij na te denken. Invullen maar. De kleurpotloden waren wat aan de harde kant, maar voor waar ik mee bezig was, waren ze goed genoeg. 

Ik tekende dus wat voor de kat zijn mallemoerskont weg en ik had er weer ouderwets lol in.

Vroeger deed ik nogal veel aan portrettekenen met pastelkrijt, maar nee…. dat boek is definitief uit. Jarenlang heb ik boeiende lessen gehad van mensen, die er veel verstand van hadden en ook heb ik in groepjes andere amateurs (met levende modellen erbij) gewerkt. Helemaal leuk, hoor, maar ik heb er nu absoluut geen zin meer in.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb me toch een kist met schitterende zachte kleurpotloden aangeschaft via een tekenspullenwinkel in Ede. Ede? Ja, waarom niet? Vond ik gewoon leuk. Tekenwinkels in Ede moeten ook leven, hoor! 

Tja, en nu ben ik me aan het verdiepen in het mandala wezen. Altijd al van plan geweest, maar ach…. Op het net kom je heel veel te weten over deze intuïtieve manier van tekenen en inkleuren. Tegelijkertijd stort ik me in het fenomeen van de numerologie, want dat houdt weer verband met geboortemandala’s. Lijkt me leuk om die te gaan maken.

Tja dus. U hoort er nog wel van. Of niet, dat kan ook.

‘Mevrouw Kip?’

‘Ja, lieve jongen’

‘Mijn moeder is boodschappen doen en ik heb het ineens zo koud’

‘Ach knul toch! Nou, kom maar hier, hoor’

Mijn enige zus is een ontzettend lieve vrouw en daarbij ook nog eens een geweldige oma. Van vier kleinkinderen. Drie meisjes en één jongen. Ergens in een dingetjeswinkel op Texel zag ik dit:

Toen ze afgelopen zondag hier was met twee van de vier, gaf ik het haar. ‘Is dat echt zo?’, vroeg ze terwijl ze het bordje uitpakte en liet zien aan de kinderen. ‘Jaaaaaaaaa!!!’, riepen ze om het hardst. Oma glunderde.

In the court of the Borgias during the Renaissance, intrigue and murder were daily facts of courtly life. Especially when it was Lucrezia’s turn to cook lasagna.

Dat las ik ergens en ik vond het heel geinig gezegd. De zin slaat op het feit dat signora Lucrezia Borgia een gifmengster van het onzuiverste water zou zijn geweest. Ik doe even mee aan die achterklap, zodat u wat meer beeld heeft. Als zij een dinertje gaf voor mensen, die bijv. een gemene roddel over haar hadden verteld……dan kwam ze steevast de kok controleren. Als hij haar de soep van de dag liet proeven, dan zei zij (in het Italiaans dan): ‘Hm, ja…..molto bene, Antonio, maar er zou nog een beetje Convallaria bij moeten’. En ze klom dan op het keukentrapje om de pot te pakken en strooide dan hoogstpersoonlijk een handje in de pan. Antonio hield stijf zijn mond dicht, want hij wou toch wel graag een beetje langer leven.

‘s Avonds aan tafel had ze dan ‘niet zoveel trek’. De gasten die als uitgehongerde wolven op de soep waren aangevallen, kregen de een na de ander vreemde verschijnselen en belandden een beetje overleden onder tafel. ‘Goh, wat vreemd! Het heerst zeker’, zei Lucrezia dan nuffig en deinde weg in haar prachtige japon. Als het allemaal wat minder massaal moest, dan gebruikte zij haar ring. Die was onder de prachtige steen hol en ze liet – als degene die zij kwijt wilde niet oplette- een beetje giftig poeder in zijn glas wijn vallen. ‘Zooo, die heeft vannacht buikpijn’, gniffelde ze dan. ‘Nou ja, morgenochtend is hij er wel definitivo vanaf’.

Maar is het nu echt waar, dat Lucrezia Borgia een niets en niemand ontziende moordenares was? Ik heb het eens proberen uit te vlooien.

Zij was – net als haar beruchte broer Cesare – een buitenechtelijk kind van paus Alexander VI. Toen zij in 1480 nabij Rome werd geboren, was hij nog geen paus maar wel kardinaal. Hij heette Rodrigo Borgia en was afkomstig uit het Spaanse Valencia. Toen Lucrezia 13 jaar was, werd ze uitgehuwelijkt aan Giovanni Sforza, een telg uit een machtige Milanese familie. De man was tweemaal zo oud en niet helemaal goed snik. Gelukkig zag haar pauselijke vader dat wellicht ook in. Hij liet het huwelijk ontbinden. Officieel heette het omdat Giovanni impotent was, in die tijd een goede reden om een huwelijkscontract te verscheuren. Maar het kan ook best zo zijn geweest, dat de beide belangrijke families elkaar ineens niet meer konden luchten of zien. Toen kwam ze in 1498 prins Alfonso van Aragon tegen. Nou ja, ze kwam hem tegen…… dat was natuurlijk ook alweer allemaal geregeld door haar vader. Die Alfonso was echt niet van de straat, want hij was de zoon van de koning van Napels. Broer Cesare was stinkend jaloers op het mooie uiterlijk van zijn zwager. Zelf had hij syfilis en door de littekens in zijn gezicht werd hij er niet mooier op. In 1500 was de koek dan ook schoon op voor Alfonso. Cesare, inmiddels kardinaal, lokte hem met een smoesje, liet hem neerschieten en daarna wurgen. Die was niet zo moeilijk in die dingen. Kijk, hiernaast heb je hem.

Een jaar later trouwde Lucrezia met hertog Alfonso d’Este om zodoende hertogin van Ferrara te worden. Ze had niet zoveel te willen, want haar vader en ook haar broer maakten zwaar de dienst uit. Huwelijken werden in die kringen uitsluitend gesloten, teneinde er machtiger en financieel beter van te worden. Het was wel een kunstliefhebster, want Ferrara werd mede door haar toedoen een van de voornaamste Europese steden op het gebied van kunst. Haar hertogelijke echtgenoot deed intussen niks anders dan bordelen bezoeken. Titiaan en allerlei andere belangrijke mensen kwamen vaak op bezoek daar. Lucrezia was rijk en ze had dan ook een hele kring van kunstenaars en andere kunstminnenden om zich heen. Met sommigen deed ze ook wel eens een forse middagdut, zeg maar.

Ze kreeg in totaal acht kinderen en ze stierf in het kraambed na de geboorte van de laatste spruit. Ze werd 39 jaar.

Lucrezia Borgia ging de geschiedenis in als een intrigante en een gifmengster. Ze werd ook beschuldigd van incestueuze verhoudingen, zowel met haar broer Cesare als met haar vader.

Maar harde bewijzen ontbreken over zowel het een als het ander. Het kán waar zijn, maar er werd in die tijd vast ook flink gelogen.