Vanaf vandaag is Het Tweede Deel verhuisd. U kunt mijn weblog nu HIER vinden.

We waren dus vorige week een paar dagen net over de grens, in Bad Bentheim. Hele leuke plek, kan ik melden. Mooie omgeving ook. Maar ja, waar is het nu niet mooi begin juni met prachtig weer? Denkdenkdenk…. hm, ja, ik weet een plek. Het Botlekgebied nabij Rotterdam. Dat is by far in mijn beleving de rottigste plek van Nederland. Met elk weersoort en in elk jaargetijde. Maar er wordt natuurlijk wel veel geld verdiend.

Bad Bentheim en omgeving heeft niks van doen met lelijke fabrieken en smerige chemiestank. Het is er zeer lieflijk en het fluitekruid en andere bermbloemen gingen er als waanzinnigen tekeer. Veel oude mooie bomen ook. En dorpjes. Leuke dorpjes.

Wij hadden de dames Schnauzer bij ons. Ze mochten meewandelen in het sjieke kuurpark, en ook mee de Burcht op. Lekker hoog staan om het uitzicht te bewonderen. Yazou werd de trappen op- en afgedragen door echtgenoot en Bella deed het allemaal zelf. Die vindt trappen op erg leuk, maar trappen af…. mwah, beetje eng. Maar ik ga echt geen 18 kilo hond dragen, dus met wat aansporingen ging ze toch netjes mee. Om beurten bekeken wij de burchtgebouwen van binnen, want de honden mochten overal komen als het maar buiten was.   

We liepen op een dag ook een rustig rondje langs de Offlumer See. Een voormalige grind- en zandput, waar die slimme oosterburen een heel mooi recreatiegebied van hebben gemaakt.

Wij deden nogal veel aan Kaffee mit Kuchen en zaten in het zonnetje bij de bungalow of deden ‘s avonds nog een rustig boswandelingetje. Oh ja …. ik heb ook nog een mandala gemaakt. 

Vandaag was het eventjes akelig tropisch heet hier. Al onze buitenthermometers, nou ja, het zijn er twee, gaven om 15.00 uur 29 graden aan. Ik vind dat niet moeten mogen. Het is mij te plotseling. En nu dreigt het al uren en is het erg donker, maar er valt geen druppel regen. De tuin heeft echt een plas water nodig.   

Het is een probeersel, maar een aantal streekproducenten wil iedere eerste zaterdag van de maand tot en met begin oktober, een Friese boerenmarkt realiseren in het mooie dorp Oldeberkoop (spreek uit: Óldeburkoop). Vanmorgen was het de eerste keer. Ik ben kinderlijk dol op dit soort dingen. Toen wij nog veel tijdens vakanties in Frankrijk kwamen….was ik niet weg te slaan van dit soort lekkere dorpsmarktjes.  Verse groenten, fruit, honing, kaas, ijs, wijn….. doet u mij hier un peu van en daarvan un demi kilo of een morceau. Qui, très bien! Merci, au revoir. Kneuterig, gezellig en je mag van alles proeven. Dat hebben wij hier dus nu ook. Nou ja, het is bescheiden van opzet, maar het gaat in ieder geval wel de goeie kant op. De verkoper is vaak ook de maker of de teler van het product. Je krijgt vaak een hele uitleg over het hoe en wat. Dat is leuk en ontspannen boodschappen doen. Ik vind supermarkten best handig, maar ik raak finaal de kluts kwijt in die XL dingen. Dat is helemaal niet aan mij besteed. Wat moet ik met zeventien soorten hagelslag, zeg? Ik hou nu eenmaal meer van het overzichtelijke, eenvoudige en vooral ook van het persoonlijke contact. Een praatje, een grapje, kortom: ontspannen gedoe dus. Vooral als het zulk heerlijk weer is als vandaag. Oh ja, je moet wel zorgen voor klein geld, want pinnen kan niet. Op de foto’s hieronder is het nog een beetje stil, want wij waren er vroeg. De markt duurt tot 16.00 uur. Maar ik hoop van harte, dat het een groot én blijvend succes zal worden. Hieronder een impressie. Klik op de foto’s om ze wat groter te maken.

Gezellig hoor, een draaiorgel. Dat horen wij hier niet zo veel.

De honingkraam en aan de linkerkant een hele tentoonstelling van waskaarsjes.

Het echte Friese bier van het merk ‘Us Heit’. Echtgenoot zegt dat het erg stevig maar lekker bier is, dus dat moet u maar van hem aannemen. Ik lust geen bier.

De jam- en sapkraam. Ik heb een pot blauwe bessenjam gekocht.

De Stelper kaasjes: mmmmmmmmmmm

Deze mevrouw verkocht zelfgeperste koolzaadspijsolie. Ik heb een halve liter meegenomen, want ze bezwoer mij bij hoog en laag dat het lekkerder en veel gezonder dan olijfolie is. Ze verkocht ook zelfgemaakte honingzeep, zalige aardbeien en mooie rabarber. De rabarber heb ik inmiddels klaargemaakt met eerst in de pan gekarameliseerde suiker. Je hebt zodoende minder suiker nodig en het is ook nog eens veel lekkerder. Geen idee hoe het komt, maar het is wel zo.

De kleine in de buggy zat alsmaar strak naar mij te kijken. Er kon geen lachje af, ook niet toen ik scheel keek.

De huisgemaakte droge worst. Normaal knip ik zo’n verscholen meneer wel van de plaat, maar ik wilde toch even laten zien, dat alles wat je koopt in van die speciaal voor deze markt gemaakte papieren tassen gaat. Alleen de fles pruimenwijn vonden we een beetje eng in zo’n tasje, dus die ging in een plastic tas. Je kunt bij deze leverancier ook cadeaupakketjes laten maken. Leuk idee om te onthouden.

Tja, ondanks het vroege uur werd er al flink ijs gegeten. Boerenijs natuurlijk. In een heleboel smaken.   

Moeder en dochter verkopen eensgezind hun prima kaasjes. Ik kocht een stuk tuinkruidenkaas, maar ik moest eerst alle soorten in de keurige bakjes proeven. Volgende keer ga ik voor de fenegriekvariant.   

Wij waren in 1996 gedurende een week in Londen en wij doorkruisten de stad met behulp van de ‘tube’. Aan het eind van de week waren wij zeker 5 cm. korter geworden van het vele wandelen, maar het is en blijft een geweldige stad. London is the place for me, London tiedeliedelie …

Ik kan me herinneren, dat wij toen verbaasd keken naar de mensen op de perrons en op straat, die een mobieltje aan hun oor hadden. Het waren er niet eens veel, maar wij vroegen ons toen al af: ‘Met wie bellen die lui toch alsmaar in vredesnaam?’

In Nederland hanteerden sommige managers toen ook wel een soort kleine koelkast, waarmee ze hun zaken telefonisch regelden, maar dat was het dan wel. Je zag echt geen huisvrouw of een jongere met zo’n ding lopen. Er zat ook nog een uitschuif-antennetje aan, kan ik me herinneren en ‘dekking’ was er nog niet zoveel.

Als je nu om je heen kijkt, dan ben je verbaasd als je iemand ZONDER telefoontje aan het oor ziet. Het is dan ook ontzettend belangrijk om tegen allerlei mensen te zeggen waar je op dat moment bent en dan te vragen waar de gesprekspartner zich bevindt. Want over veel meer gaat het niet, afgaande op wat ik zo af en toe opvang. Maar goed, als rechtgeaarde liberaal vind ik, dat iedereen maar moet doen wat hij moet doen. Als het maar binnen de wet blijft.

Je kunt dus stellen, dat deze trend in ieder geval wereldwijd behoorlijk succesvol gezet is.

Terugkomend op het hondenpoep-gebeuren. Wij hebben een tijdje geleden in rap tempo een aantal steden bezocht: Berlijn, Madrid, Brussel, Barcelona en Wenen. Wij vonden het opvallend, dat daar weinig tot geen hondenpoep op straat lag, terwijl er heus wel honden liepen te wandelen met hun eigenaren. Regelmatig zagen wij dat de baasjes het gevoeg opraapten met behulp van plastic zakjes en die dan dichtgeknoopt weggooiden in een van de vele vuilnisbakken. In Spanje gebruiken mensen hiervoor vaak een krantje, zo noteerden wij. In Nederland is en blijft de poep nog steeds een fors probleem. Het staat hoog op de ergernislijst zelfs. Terecht, want het is dan ook een smerig gedoe. Maar het wordt toch niet opgelost.

In 1996 was deze ergernis er ook al. Ik kan me eigenlijk niet anders herinneren, dan dat je gek ergerde aan die viezigheid op de straten en in parken.
Maar nu is mijn vraag: waarom kan de ene trend (telefoontjes) wél door nagenoeg iedereen in Nederland gevolgd worden en de andere (hondenpoep en ook andere rotzooi opruimen) niet? Het is iets te gemakkelijk om te stellen, dat telefoontjes zo leuk zijn en poep ruimen niet. Want dan klopt, wat ik in de bovengenoemde steden gezien heb, niet. Daar lopen ze wél met telefoontjes, honden én plastic zakjes/poepschepjes.

Het heeft ons meer dan elf jaar gekost, maar het is nu dan toch gelukt! Het gezegde ‘goed voorbeeld doet goed volgen’ blijkt opeens waar te zijn. Alleen moet je wel het geduld van een pilaarheilige hebben.

Wij hebben in ons Friese vlekje een trend gezet. Wij zijn namelijk nu niet meer de enige tuttebollen, die met aangelijnde honden én een schepje rondlopen. We zien het verschijnsel echt iedere dag. En er komen er meer en meer!

De gemeente heeft er niks mee te maken, want die vangt € 51 per hond per jaar (ik heb het even nagekeken) en wauwelt alleen maar over speciale poepplekken en poepbakken in het grootste dorp. We hebben 13 kernen. Het hondenbelastinggeld gaat dus gewoon naar de algemene middelen. Wij hebben heel veel ‘buitengebied met bermen’ en de meeste honden doen daar ook wel hun behoefte. Maar er waren altijd wel lui, die schaapachtig de andere kant opkeken als hun hond midden in het dorp even ging uh…….zitten. Zoiets kan altijd gebeuren, maar dan heb je toch gewoon een stevig plastic zakje bij je? Yazou ging ook eens ‘zitten’ op een totaal foute plek, terwijl ze even meemocht naar de brievenbus. Uit mijn jaszak haalde ik een plastic zakje tevoorschijn. Zakje om de rechterhand gedaan, poep aldus opgepakt, zakje dichtknopen en meenemen tot de eerstvolgende vuilnisbak.  Maar onderweg wilde een dorpsgenoot even met mij praten en ik was dat plastic zakje nog niet kwijt. ‘Wat heb jij daar in je hand?’, vroeg hij. ‘Een verpakte hondendrol, Martin’, zei ik.  Hij vond het hilarisch. Maar ik zag hem gisteren dus wél met zijn dwergkees én een schepje langslopen. Hij woof er vrolijk mee naar mij.

Het schepje is dus niet voor de show. Ze gebruiken het echt. Hond maakt drol, de uitlater van dienst (UVD) staat te wachten en kijkt nauwkeurig waar het uitwerpsel geplaatst wordt, hond loopt opgelucht weg en de UVD bukt en hop….. in de sloot of in het weiland ermee. Ik geloof soms mijn ogen niet, hoor. We zien ineens hondenmensen, die een tijdje geleden nog niet dood gevonden wilden worden met een poepschepje in de hand, trots rondlopen met exemplaren in de wildste kleuren. Voornamelijk knaloranje momenteel.

Er is nog hoop voor dit land.

Vorige week had ze een grote dip, onze Yazou. Een paar keer heeft ze erg overgeven in haar mand, flinke diarree ook (gelukkig telkens net op tijd buiten kunnen komen). Geen interesse in eten, nou ja….. vooruit, een beetje in water geweekt brood dan. Niet mee de tuin in. Met moeite uit haar mand komen om een plasje te doen. Slapen, slapen, slapen.

De afspraak in de trimsalon heb ik dus maar verzet, want het was echt geen doen. Niet voor het hondje en uiteraard ook niet voor die lieve begripvolle trimster. Bella ging natuurlijk wel gewoon, want haar vacht was werkelijk ontzettend aan plukken toe.  Ik kon elke morgen van het afgevallen haar wel een nieuwe hond breien en de stofzuiger maakte overuren.

Het gaat nu trouwens wel weer beter met de oude dame. Dus morgen worden alsnog haar grijze krullen verwijderd. Het is nodig, want het ziet er niet meer uit en ze heeft er ook last van. Maar ja, nood breekt wet en als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.  De dipjes volgen elkaar sneller op. Wij proberen ons voor te bereiden op de dag, dat ons ouwe meisje er niet meer zal zijn. (Terwijl ik dit tik, schieten de tranen al in mijn ogen… niet aan denken, niet aan denken).

We lopen kleine stukjes met haar, want als de eerste stijfheid uit de pootjes is, vindt ze snuffelen toch nog wel erg leuk. Maar je staat meer stil, dan dat je wandelt.  Als het straks warmer wordt dan zal het nog erger gaan worden. 

We doen dus tegenwoordig maar aparte langere wandelingen met Bella, want die komt anders echt te kort door al dat geslenter. Het is soms een heel gepuzzel en het is maar goed dat we de klus met zijn tweeën kunnen klaren

Trouwens, het heeft ook wel zo zijn voordelen, want door dat vele stilstaan in het bos kijk je meer rond en dan zie je nog wel eens iets.

Ach, het kan nog wel even duren, deze situatie. We letten erg uiteraard goed op dat ze geen erge pijn heeft, want dan is het einde verhaal en moet de dierenarts komen. Wij hebben er vrede mee, dat onze vrijheid wat beknot is. Yazou naar de – overigens uitstekende – opvang brengen, dat doen we dus niet meer. Als we een paar dagen weg willen, dan gaan de honden mee. Lastig? Ja, dat wel, maar ik zit nu eenmaal niet lekker ontspannen op mijn vakantieplek als……. nou ja.

Die leuke kroonprinses Victoria gaat trouwen met meneer Westling. Hij zal daarna prins Daniel van Zweden gaan heten. De twee geliefden kennen elkaar al een hele tijd. Daniel is sportschooleigenaar en was personal trainer van Victoria. Ik geloof dat het een beetje lastig was om – gezien het grote standsverschil – een trouwdag te bepalen. Maar dat is dan nu toch gelukt. De Zweden zullen hem op 19 juni wel van Jetje gaan geven, want ik heb wel eens gehoord dat het koningshuis daar erg geliefd is. De halve wereld zal de trouwpartij via de televisie kunnen volgen. Zoiets is altijd wel leuk als reclame voor een land. Doe er meteen een paar mooie beelden bij van wat er allemaal te zien is in Zweden en de toeristische sector zal het wel merken. 

Je zou zeggen, dat alles botertje tot de boom is en iedereen daar loopt te stuiteren van de voorpret, maar dat is toch niet zo. De bruid wil graag, dat haar vader, de koning dus, haar naar het altaar begeleidt. Waar prins Daniel dan samen met de priester van dienst dan smachtend op haar wacht. Daniel veel smachtender dan de priester, hoop ik. Dat samen met haar pappie oplopen vindt zij romantisch of gewoon leuk of zij ziet het als een eerbetoon aan haar vader of aan de kroon of weet ik wat.

Nu zijn er weer een stelletje van die zeurpieten, die daarop tegen zijn. Zij roepen: ‘Een vrouw is niet het eigendom van een man, dus kan ze nooit door de ene man aan de andere man gegeven worden’. Zij willen dat zij samen met haar aanstaande man naar het altaar moet wandelen. Haar vader moet intussen gewoon op een stoel blijven zitten en trots kijken. Een paar hoge geestelijken vinden dat ook. Och och….

Ik denk dat Victoria, met dat eigenwijze kinnetje in de lucht gestoken, haar zin wel zal doordrijven.

UPDATE: Hier nog een andere foto van het paar, vanwege enige kritische geluiden omtrent des gommen uiterlijk schoon. Die bril moet hij maar weggooien, toch?

Vijf mannen kleden zich om in de kleedkamer van de golfclub. Een mobiele telefoon laat zich horen en een van de mannen pakt hem op. Het geluid staat hard en de aanwezigen horen het volgende:

Man: Hallo?

Vrouw: Hoi schat, ben je op de club?

Man: Ja, ik sta in de kleedkamer.

Vrouw: Ik ben bij Fashion en ik zie hier toch zo’n ontzettend leuk leren jasje. Het kost nog geen 1200 euro, mag ik het kopen?

Man: Natuurlijk, als je het mooi vindt, moet je het kopen, hoor.

Vrouw: Oh fijn! Zeg…… ik ben vanmorgen nog even langs de Mercedes garage gegaan en ik heb naar de 2010 modellen gekeken. Ik zag een geinig cabriootje, rood en met witte leren bekleding en…….

Man: Wat kostie?

Vrouw: Oh, iets van 85.000 euro of zo.

Man: Oké, maar voor die prijs moet ik er wel alle accessoires bij hebben.

Vrouw: Geweldig, ik regel het. Zeg, nog wat: dat leuke huis weetjewel, dat we vorig jaar wilden kopen en dat toen net weg was….

Man: Ja?

Vrouw: Dat staat ineens weer te koop. Ze vragen er nu maar 950.000 euro voor.

Man: Breng maar een bod van 9 ton uit….

Vrouw: Prima, doe ik. Nou, schat, ik zie je vanavond. Ik hou van je….. kusssss

Man: Doei, ik hou ook van jou.

De mannen in de kleedkamer kijken verbijsterd naar de man, die de telefoon weer neerlegt.

Dan vraagt hij: ‘Weet iemand van wie dit mobieltje is?’

　

Helemaal confuus ben ik ervan. Luistert even uit! Van de zuster van de buurvrouw van de tante van een hofdame kreeg ik deze foto’s gemaild. Ik dacht dat ik er in bleef, zeg. Leo Leeuwenhart, u weet wel, onze kleine gestreepte logé van een tijdje terug, is namelijk in Londen geweest.

Hij is stiekem Buckingham Palace binnengeslopen en heeft geprobeerd in het bed van Her Majesty The Queen te slapen. Dat is niet gelukt, dankzij een zeer oplettend kamermeisje. Hij was bijna in The Tower beland om daar onthoofd te worden wegens majesteitschennis of zo, ware het niet dat de koningin – een groot dierenvriendin – bloed voor haar royal heart kreeg en hem gratie verleende.

Ze was zelfs zo vriendelijk om even met Leo (die nu Lea heet vanwege een geslachtsverandering maar daar snapt echt helemaal niemand iets van) te poseren. Na het maken van deze foto heeft Lea nog een hele tijd mogen spelen met de koninklijke corgi’s. Kijk, hier hebt u ze. Je gelooft je ogen toch niet?  

Het hele verhaal over hoe Lea vanuit het huis van Hermien in Delft via Londen bij huize Elmar op de Veluwe is gekomen, kunt u HIER lezen. Het is gewoonweg bloedstollend.